Veteranen en PTSS

Op tv is een docu-serie geweest over een jonge veteraan. Hij stopt met zijn functie na x jaar bij Defensie. Hij vertelt het verhaal over hoe hij bij de Landmacht is terecht gekomen en wat dit allemaal voor hem heeft betekend. Hoe hij zichzelf gevonden heeft binnen die groep waarbij hij gelegerd zat. Het broederschap, het broederschap als  zijn familie, zijn meest vertrouwde plek. Ook laat hij de impact zien waar Veteranen tegenaan kunnen lopen, het onbegrip vanuit de maatschappij, het verhaal van één van zijn broeder die lijd aan PTSS. Zoals ik als burger de documentaire gezien heb, vraagt hij om erkenning voor de dienstdoende militairen en  de Veteranen. Dat hij hier aandacht voor vraagt vind ik een heel goed punt. Daarnaast zijn er nog meer documentaires geweest betreffende Veteranen, ook met PTSS, denk aan Oorlog in mijn kop.

En ik vind dat zij er aandacht voor mogen vragen. Als je het woord “Veteraan” zegt, denken veel mensen toch aan de “ouwetjes” uit de Tweede Wereld Oorlog. Behalve degene die in hun directe omgeving betrokken zijn en/of een “jonge” Veteraan kennen. Zij snappen dat het niet alleen de “ouwetjes” betreft. Mijn opa was zo’n “ouwetje” en ik weet van hem wat voor impact de WOII op hem heeft gehad en van daaruit ik ook het respect heb voor alle Veteranen. In mijn omgeving ken ik veel actief dienende militairen en ook veel Veteranen. Ik luister naar wat ze mij proberen te vertellen en uit te leggen, te luisteren naar de woorden die ze niet zeggen. En dan komt bij mij het woord “Respect” naar boven. Dat het geen beroepskeuze van mij zou zijn, dat het niet mijn levensstijl is geweest, ik begrijp ze wel en respecteer ze.

De Veteranen die ik ken, vertellen mij dat nadat ze uit het leger gegaan zijn, of in hun vrije tijd, ze blijven zoeken naar het broederschap, dat was zo hecht, dat ze nu in hun burger leven dit enorm missen. Sommige zoeken hun gelijke of hun broeders op bij reünies, anderen weer op de Veteranendag, de inloop cafés  voor Veteranen en of andere verenigingen waar het om Veteranen gaat en draait. Ik weet ook dat de Veteranen deze erkenning niet zonder slag of stoot hebben kunnen bereiken, hiervoor is doorzettingsvermogen en kracht nodig geweest van vele mannen en vrouwen. Ook komt er steeds meer erkenning voor militairen met PTSS, ook daar is veel aandacht en doorzettingsvermogen voor nodig geweest om dit bespreekbaar en geaccepteerd te maken. Petje af voor de mannen en vrouwen die daar aan meewerken!

Laat het duidelijk zijn dat ik alles wat ik hierboven geschreven heb, ik meen en respecteer. Wat ik jammer vind is dat voor mijn idee PTSS gekoppeld word aan militairen. En er bestaat ook PTSS buiten de Veteranen. Ook ik heb de diagnose PTSS gekregen. Ik heb therapie gehad, met EMDR, en ja, ik kan er soms wel en soms niet mee omgaan. Alleen ik heb geen plek waar ik heen kan om mijn “gelijken” te ontmoeten, waar ik toch wel behoefte aan heb. Wordt er gedacht door zorgverleners/stichtingen dat je na een dosis therapie bij huiselijk geweld je klaar gestoomd bent en je verder geen last meer kunt hebben? Ik voel me erg eenzaam in mijn verhaal, ik weet dat er zoveel meer vrouwen en mannen zijn die dit hebben meegemaakt. En ja ik kan weer naar een therapeut om mijn verhaaltje te doen en nee, daar heb ik geen zin meer in. Ik weet hoe ik ermee om moet gaan, ik zoek herkenning bij andere slachtoffers van huiselijk geweld.

2 thoughts on “Veteranen en PTSS

  1. Ook ik ben burger en heb complexe chronische PTSS opgelopen idd door huiselijk geweld in extreme vorm.. Hoe fijn zou het zijn om mensen met PTSS te ontmoeten in welke vorm dan ook.. Het gaat juist om herkenning en erkenning zodra je je verhaal vertelt dat je begrepen wordt en niet als je je verhaal vertelt aan mensen die net doen alsof ze het begrijpen. Dat is een dooddoener en prik je snel doorheen.. Ik vraag me ook af of een gewone burger ook binnen mag wandelen in een inloophuis voor veteranen met PTSS.. Want ptss is ptss in welke vorm dan ook angst en stress is het zelfde neem ik toch maar aan… Ik ben benieuwd of ik hier een reactie op krijg.

    1. Beste Adriana, ontzettend bedankt voor je reactie.
      Net als jij vind ik herkenning en erkenning erg belangrijk. Afgelopen weekend was ik wederom op het Malieveld in Den Haag voor Veteranendag omdat mijn man een veteraan is. Ook daar word aandacht gevraagd voor de veteranen die lijden aan ptss, platformen en verenigingen die zich daar voor inzetten. En zoals ik eerder geschreven heb, een ontzettend goed en belangrijk punt.
      En net als jij voel ik mij niet begrepen en erkend, alsof mijn ptss niet hetzelfde is, niet zoveel voorstelt, niet bestaat en na therapie gewoon verdwenen is. Het leven gaat door en leer er maar mee leven.

      Ik ben blij dat ik therapie ben gegaan en de emdr sessies gedaan heb, het heeft mijn een hoop verlichting gegeven, maar tocht blijft het een gevoelig punt, de triggers liggen toch om de hoek te loeren en hebben mij te pakken zonder dat ik kan tegen houden.
      Ook dat er gedacht word dat het zolang geleden is dat ik er maar eens over op moet houden. Maar je houd het niet tegen, ondanks alle therapie blijft en is het elke dag bij mij, het is altijd aanwezig en gaat het niet weg.

      En op mijn manier blijf ik er aandacht voor vragen en ben ik blij dat jij een reactie geeft, want ik vind het erg belangrijk dat hier aandacht voor word gevraagd. Veteranen hebben oorlog in andere landen meegemaakt, wij hebben oorlog in ons eigen huis meegemaakt, de plek waar je je het meest veilig zou moeten voelen en kunnen leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.