Valkuilen en voor jezelf kiezen

Om over een valkuil van mij te spreken, ik vertel over mijn vechtlust, over hoe ik blijf vechten voor hetgeen wat ik wil. En toch ben ik er ook achter gekomen dat dit tegen mij kan werken. Zo bleef ik maar tegen ieder aan schoppen, ik wilde gehoord worden. Zo ook op mijn werk, nu hoorde het wel bij mijn functie om afwijkingen in processen te signaleren en deze aan te geven en om voor een goede besturing te zorgen. Dus als ik dat zag gebeuren, begon ik weer met de aanval en niet in alle gevallen werd er geluisterd, wat mij weer behoorlijk frustreerde. En waarom bleef ik vechten? Waarom wilde ik zo graag gehoord worden? Ik ben gaan nadenken over waar dat vandaan kwam, want het vechten van mij, werkte me nu tegen omdat ik er een rot gevoel van kreeg. Het vervelende gevoel niet gehoord te worden.

Toen ik net zestien jaar was, was ik klaar met de situatie thuis, mijn ouders zwaar aan de drank, mijn broer het verkeerde pad op. En mijn steun en toeverlaat, mijn opa en oma waren beidde vrij kort na elkaar overleden. Ik trok het thuis niet meer en ben weggelopen van huis. Eerst heb ik een paar weken bij een collega van mijn vader ingewoond, van wie ik ook basgitaarles kreeg. Maar omdat dit op het werk wrijvingen veroorzaakte tussen deze collega en mijn vader ben ik naar een opvanghuis gegaan achter Hollands Spoor in Den Haag. Nou niet echt een goede buurt voor kinderen die huisloos zijn, de drugs en prostitutie zit om de hoek. In het opvanghuis ben ik verkracht door een Marokkaanse jongen. Hij wou seks met mij en ik wou niet, ik was daar nog helemaal niet aan toe. Ik was toen niet sterk genoeg om hem van mij af te krijgen. Seks had ik nog nooit gehad, wat zo’n speciaal moment in je leven hoort te zijn, althans als ik de boeken mag geloven en dat werd het dus niet, mijn eerste keer werd een verkrachting. Overdonderd en met onmacht, niet goed beseffend wat me was overkomen, het naïeve in het jonge meisje, is het nooit tot een aangifte gekomen. Uiteraard ook de schaamte, want ik beschuldigde mijzelf ervan dat ik vast niet hard genoeg had gevochten om de verkrachting te voorkomen.

Dus ik voelde me thuis niet gehoord, liep er van weg en dan werd ik door die Marokkaanse jongen ook al niet gehoord. Mijn ouders heb ik 15 jaar geleden geconfronteerd met mijn ervaringen uit mijn jeugd, hoe ik die beleefd heb als kind. Mijn ouders vertelde mij dat mijn verhalen verzinsels waren en dat het allemaal niet gebeurd was en wilden geen contact meer met mij. Weer werd ik niet gehoord.

En op mijn pad zoekende naar geluk en liefde kwam ik een jongen tegen waarvan ik dacht dat het echte liefde was. Ik was 17 jaar oud en dacht echt dat hij de perfecte jongen was. Geen idee waar ik me instortte, ik was verliefd en dacht zoals wij met elkaar omgingen dat dat echte liefde was. Het werd een relatie waarvan ik achteraf kan zeggen dat er bar weinig liefde aan te pas is gekomen. Zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling en ik stond het allemaal toe. Ik was zo verdooft door zijn manipulatieve gedrag dat ik niet bij mijn eigen kracht kon komen. Ik durfde niet voor mezelf op te komen, voor mezelf te kiezen. Na de geboorte van ons eerste kindje ben ik in een zware depressie terecht gekomen. Achteraf kan ik zeggen dat dit kwam door alles wat ik thuis bij mijn ouders had meegemaakt en de situatie van de relatie waar ik in zat. Ik voelde me niet gehoord, leefde niet het leven zoals ik het wou, ik koos niet voor mezelf. Liet me beïnvloeden door negatieve gevoelens en emoties die ik niet meer de baas kon zijn.

Deze depressie heeft 4 jaar geduurd en heeft me er bewust van gemaakt van wat ik allemaal had meegemaakt. Het maakte mij weer bewust van mijn pad, het pad waar ik zo verschrikkelijk ver vanaf was geweken. Verdwaald en zoekende naar mijn pad heb ik mijn kracht en doorzettingsvermogen weer gevonden. Ben toen weer doelen op gaan schrijven, de dingen die voor mij belangrijk waren om te doen in mijn leven. Omdat ik besefte dat de relatie met mijn toenmalige man niet de juiste was, dat ik mezelf daar in verloor, heb ik besloten om te gaan scheiden. Ik moest voor mezelf gaan kiezen, anders zou er niets veranderen en zou ik nog jaren in mishandeling moeten leven. En zo wilde ik niet oud worden, ik wilde gelukkig zijn en genieten van het leven.

Toen ik mijn toenmalige man, de vader van mijn drie kinderen, vertelde dat ik wilde scheiden, sloegen bij hem de stoppen door. Dit kon hij niet verkroppen en niet mee omgaan. Dit had ik wel zien aankomen. Na 15 jaar ken je elkaar zo goed, dan weet je de reactie al van te voren die je gaat krijgen. Ik zat vol angst toen ik het hem moest vertellen. Maar ik wilde ook door hem gehoord worden, dus ik moest over mijn drempel heen en hem inlichten. Zij reactie was woede en verdriet. Dat hij mij daarop zwaar zou mishandelen voelde ik al aankomen, deze angst heb ik met anderen gedeeld, maar ik werd er niet in gehoord. “Pak je kracht en vertel hem dat je wilt scheiden”. Hij heeft mij zo zwaar mishandeld, Ik herkende mezelf niet meer in de spiegel, laat staan de kinderen, die herkende mij aan mijn stem.

Je zult begrijpen dat dit voor mij niet een erg positieve ervaring is geweest op de keuze om te kiezen voor mezelf, om gehoord te worden. En toch ben ik zo blij dat ik het gezegd heb en voor mezelf gekozen heb, dat ik naar mezelf geluisterd heb. Ook al heeft de scheiding verder voor heel veel ellende gezorgd, ik was trots, trots dat ik voor mezelf had gekozen. Trots en blij dat ik van mijzelf een nieuw pad in mocht gaan, op weg naar mijn nieuwe doelen. Dus mijn leerproces hierin was dat het niet het belangrijkst is om gehoord te worden door een ander, maar eerst te luisteren naar jezelf.

Om dus terug te komen waar dit mee begon, mijn werk, mijn oude emoties hadden de overhand. Ik wilde zo graag gehoord worden, ook op het werk. Tot ik besefte dat ik eerst naar mezelf moest gaan luisteren en een keuze voor mezelf te maken of dit werk wel was waar ik mij gelukkig in voelde. Inmiddels heb ik het werk opgezegd omdat ik daar niet ga vinden wat ik zoek in werk. En wat ik dan wel zoek en belangrijk vind in werk? Ik weet nu wel wat ik belangrijk vind en ben een ander pad ingeslagen en wie weet ga ik het hier wel vinden. Zo zie je maar dat ook ik wel eens terugval in oude gewoonten. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat deze gevoelens van vechten en schoppen uit het verleden kwamen en niet thuis horen in mijn huidige leven. En is het eerst luisteren naar mijzelf naar boven gekomen en leid dit mij naar rust en geluk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.