Scheiding en de kinderen (2)

Een jaar na deze keuze (zie Scheiding en de kinderen (1)) heb ik contact opgenomen met mijn ex-man om toch een redelijke omgangsregeling op te zetten. Ook omdat ik me toch schuldig voelde tegenover de kinderen. Zij hebben niet voor deze situatie gekozen. Met het idee dat we een jaar verder waren, misschien de rust enigszins was teruggekeerd in hun leven, in mijn leven, heb ik contact gezocht.

Dit ging niet helemaal soepel en ook niet zonder weer vreselijke beschuldigingen van hem en zijn nieuwe vriendin. Ik was de meest vreselijke moeder die er op de aarde rond liep, ik gaf geen moer om de kinderen, ik was een geestelijk gestoord mens, een alcoholist (want als je ouders en broer dat zijn, dan ben jij dat ook vast). Nou echt weer vreselijk en weer typisch mijn ex-man, geen spat veranderd,.. maar ik heb volgehouden voor de kinderen. Mijn kinderen kwamen om de 14 dagen bij mij. Ondanks dat de vader en ik nog steeds niet normaal met elkaar konden omgaan probeerde ik deze weekenden zo soepel mogelijk te laten verlopen. Tot iets meer dan 4 jaar geleden, mijn ex-man besloot dat ik de kinderen weer niet meer mocht zien. Wat doe je dan? Weer rechtzaken? Weer Buro Jeugdzorg, Raad van Kinderbescherming etc.?

Ik ben er nu achter dat ik ook zelf deels schuldig ben aan de gehele situatie, omdat ik mezelf heb toegelaten in de emoties en gevoelens verstrikt te raken. Ik voelde het allemaal als een persoonlijke aanval en dat was het van zijn kant natuurlijk ook. Alleen wat ik nu weet, is dat dit alles over hem zegt, over hoe hij in elkaar steekt. Het zegt helemaal niets over mij. Het geeft aan welke leugens en gedrag hij gebruikt om zijn zin te krijgen. En zo wil ik absoluut niet zijn. Omdat het voor mij een onmogelijke zaak werd om dit op een “normale” manier te laten verlopen, dan had ik ook met modder moeten gaan gooien, mij moeten gaan gedragen zoals hij is en zo ben ik niet. Maar het moment dat ik ben gaan beseffen dat hij kan zeggen wat hij wil over mij en dit helemaal niets met mij te maken heeft, maar het alles over hem zegt, heeft toch wel mijn ogen geopend.

Dus toen heb ik de keuze gemaakt om de gevoelens van toen, de emoties van toen, die ik door hem liet veroorzaken, los te laten, achter laten bij hem. Ik ging die beschuldigingen niet meer meedragen, want de beschuldigingen waren niet van mij. Hij leeft zijn leven verder voort met de kinderen en ik zat met de pijn om alles wat hij mij en de kinderen heeft aangedaan. En zelf herhaalde ik het wel honderden keren, waarmee ik in mijn emoties van toen gevangen bleef, ik maakte mezelf een gevangene. En ik wilde juist vrij zijn van hem, eindelijk mezelf kunnen zijn, mijn leven te hebben.

En om te zeggen dat het allemaal makkelijk gaat, nee absoluut niet. Ook dat heeft tijd, therapie, zelfontwikkeling gekost om te komen waar ik hier nu in sta. Wat mijn ex-man betreft, mijn angsten voor hem zijn er niet meer, althans, ik voel me nog wel ongemakkelijk als ik bij hem in de buurt ben of als de telefoon gaat en ik zie dat hij het is, dat komt omdat ik hem absoluut niet vertrouw, ik zal voor hem altijd op mijn hoede zijn. Maar wat de kinderen betreft, dat blijft het moeilijkst, mijn pijn hierin stop ik weg. Het is anders voor mij niet te dragen en te overleven. Ik hoop dat ik het ze later kan uitleggen, dat ik daar de kans voor krijg. En hoe egoïstisch het ook klinkt, ook ik moet leven, ook ik heb recht om gelukkig te zijn. Natuurlijk had ik dat graag met de kinderen gedaan, maar dat is helaas niet mogelijk, dus ik probeer het beste uit mijn leven te halen van wat ik kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.