Scheiding en de kinderen (1)

Mijn kinderen wonen nu bij mijn ex-man. Na de mishandeling wilden de kinderen toch hun vader zien, ik heb hem gebeld om langs te komen voor de kinderen. Hij nam ze mee naar het speeltuintje in de straat en bracht ze netjes terug. Ik vond het trouwens vreselijk om met hem geconfronteerd te moeten worden, mijn angst richting hem was er ontzettend. Maar voor de kinderen was het nodig, het blijft hun vader. Toen vroeg mijn ex-man of hij de kinderen voor een weekendje mee mocht nemen. Hij woonde tijdelijk bij zijn ouders in en voor de kinderen was het ook fijn om opa en oma weer even te zien. ik stemde in, voor de kinderen, want ik vond het eerlijk gezegd maar niets. Maar goed, voor de kinderen stem je in en ze werden ook weer netjes terug gebracht. Tot op die ene zondag, na een weekje vakantie van de kinderen….de kinderen werden niet terug gebracht.

En toen begon de volgende ellende. De ellende van rechtszaken, Raad van Kinderbescherming, Bureau Jeugdzorg. In 2006 was het nog niet mogelijk om de politie te bellen als er een omgangsregeling niet werd nagekomen, omdat dat ontvoering van de kinderen is. Je moest naar de rechtbank om dit aan te vechten. Mijn ex-man wilde dat de kinderen bij hem kwamen wonen omdat ik geestelijk niet in staat zou zijn om voor de kinderen te zorgen, hij verwees naar mijn depressie tijdens ons huwelijk. Hij had ze in die week ook al bij hem ingeschreven bij de gemeente, dat kon toen ook nog zonder toestemming van de andere ouder.

En wat doet de Nederlandse Staat dan, die staat achter de verzorger, op dat moment hij, omdat de kinderen bij hem waren en ik werd aan onderzoekingen, ondervragingen blootgesteld, ik moest bewijzen dat ik wel in staat was om voor de kinderen te zorgen, dat ik dus niet gek was. En dit werd gedaan door de Raad van Kinderbescherming en Buro Jeugdzorg. Wat een vreselijke organisatie is dat. Ze geloofden werkelijk de beschuldigingen van mijn ex naar mij. Het ging ze niet om het belang van de kinderen, want van hen mochten zij gewoon wonen bij een uiterst agressieve man, die hun moeder geprobeerd heeft te vermoorden. Waar mijn twee jongste kinderen helaas getuige van zijn geweest. Maar BJ vond dat allemaal best, mevrouw moest maar bewijzen dat zij een geschikte moeder was.

Ik mocht in de tijd dat de rechtszaak liep, de onderzoeken liepen, mijn kinderen 1 x per twee weken zien, een uurtje, op het kantoor van BJ. Mijn jongste dochter, die toen 1,5 jaar oud was niet aanwezig, want mijn ex had aan BJ wijsgemaakt dat het consultatiebureau dit niet goed vond voor de ontwikkeling van haar. Hoe krijgt ie het voor elkaar en hoe makkelijk stinken organisaties in zulk gelul?! Echt ongelofelijk!

Tevens werden wij door de rechter naar een mediator gestuurd, want de rechter wilde voorkomen dat hij een beslissing moest maken betreffende de omgangsregeling, hij wilde dat wij er samen uitkwamen. Dus op naar de mediator. En daar kwam het manipulatieve mannetje die mijn ex-man is weer naar boven, hij probeerde weer op slinkse wijze mij negatief neer te zetten bij deze mediator. Toen legde hij ook nog een foto op tafel, een foto van een kinderarmpje, met een blauwe plek erop. Hij vertelde erbij dat ik deze plek veroorzaakt had en ik onze kinderen mishandelde. Ik barstte terplekke in huilen uit, hoe kon hij?! Hoe kun je de moeder van je kinderen dit aan doen?! Het enige wat ik wou was scheiden, ik heb hem nooit de kinderen willen ontnemen! Ik heb toen gezegd dat als hij hier werkelijk in geloofde, als hij werkelijk dacht dat ik hiertoe in staat was, dat hij naar het politiebureau moest gaan om aangifte tegen mij te doen, want dat zou ik gedaan hebben als ik hem hiervan verdacht. Uiteraard heeft mijn ex-man dit niet gedaan, want het was niet waar. Hij probeerde mij te breken……..en dat is hem gelukt. Ik brak, ik trok het niet meer na een jaar van beschuldigingen en rechtszaken, verwijten, scheldpartijen, vervelende telefoontjes, ik had werkelijk mezelf verloren, ik kon niet meer, ik was geestelijk naar de kloten geholpen.

Ik heb er toen een punt achter gezet. Een punt achter de rechtszaken, een punt achter de onderzoeken, waar tot op heden niets uitgekomen is. Mijn toenmalige omgeving begreep het niet, je moest blijven vechten, het zijn je kinderen, zij hadden dat gevecht nooit opgegeven. Ze snapten niet hoe je van binnen helemaal stuk kunt zijn, gebroken in een miljoen stukjes en het niet meer te lijmen is. En dan heb je ook de kinderen nog. Is het eerlijk tegenover de kinderen om hen te blijven confronteren aan het gevecht tussen vader en moeder? En hen te confronteren met derde partijen (BJ, RvK) die van alles willen weten en de kinderen aan verhoren onderwerpen? Mijn kinderen hebben al genoeg ellende meegemaakt en voor hen wilde ik rust. Natuurlijk wist ik dat geen contact hen pijn doet, ze zullen mij zeker missen en ik mis hen ook verschrikkelijk. Ik kon hen, de pijn en stress van de confrontaties die er tussen de vader mij zijn, niet meer aan doen. Zij hebben recht op een rustig leven en als dit betekend dat ik daardoor niet moet gaan vechten en schoppen, dan doe ik dat. Het is het gevecht niet waard om hen hier aan ten onder te zien gaan, daarvoor hou ik veel te veel van ze, dus zette ik een stap terug….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.