Overleven

Tijdens een verhuizing, ruim vier jaar geleden, kwam ik een foto van mezelf tegen, ik was op deze foto een jong meisje van net 16 jaar oud. Ik was altijd een stil meisje. Een meisje wat zichzelf niet liet horen om geen aandacht te trekken. Ik zie op de foto dat haar ogen weinig uitstralen, het leed staat in haar gezicht getekend. De foto straalde enige hardheid uit, althans, zo lijkt het. Want van binnen zat een lief meisje en van binnen wilde dit meisje zoveel. Ze had zoveel dromen. Ze wilde haar eigen leven leiden, ze wilde opzoek naar het geluk, ze wilde liefde voelen. Ze wilde wat bereiken in haar leven. Dit meisje is ook erg intelligent, alleen gebruikte ze dit niet op de juiste manier die haar zou helpen. Waardoor ze keer op keer in haar eigen valkuilen bleef vallen. En toch had zij de kracht en het doorzettingsvermogen om niet op te geven. Ze bleef doorvechten, iedere keer kroop ze weer uit de kuil omhoog, want ze wilde haar dromen waarmaken. Niets liet haar van haar pad afwijken.

Ik ben opgeroeid in een gezin, een vader, een moeder en een oudere broer. De thuis situatie was niet zoals je het ieder kind zou toe willen wensen. Mijn ouders waren niet in staat de liefde te geven die je als kind wenst. Mijn beide ouders zijn alcoholist en daardoor niet instaat liefde te geven zoals je het van je ouders zou verwachten. Thuis waren er ruzies, thuis waren er stiltes. Als mijn ouders alcohol dronken, dan was er altijd een kille koude stilte in huis. Ik liep dan altijd op mijn tenen door het huis om maar niet de aandacht te trekken. Want als ik de aandacht wekte van mijn ouders dan wist ik niet of ze vrolijk of boos zou zijn. Ik had met mijn broer voor deze stiltes ook een geheimtaal, door middels van tekens met de taal van onze vingers wisten we van elkaar wat we bedoelden en konden we zo bijvoorbeeld afspreken om boven te gaan spelen en wie er als eerste naar boven ging. Het voelde voor ons niet veilig thuis.

Ook mijn broer miste de liefde van onze ouders en begon zich af te zetten tegen hen en de situatie waar hij zich in bevond. Hij is op zeer jonge leeftijd alcohol en drugs gaan gebruiken. Dit bracht weer meer spanningen in de thuis situatie, omdat mijn ouders niet met mijn broer mee konden omgaan. Veel aanvaringen en ruzies tussen mijn broer en hen. Mijn ouders hadden niet de kracht om dit alles de baas te kunnen zijn, zij miste de liefde in zichzelf om dit te overwinnen, om de situatie de baas te kunnen zijn. Op een gegeven moment hebben ze zelfs mijn broer in een internaat laten plaatsten voor moeilijk opvoedbare jeugd. Je kunt je voorstellen dat ook dit, de uit huis plaatsing het een en ander bij mijn broer kapot heeft gemaakt van binnen. En ik bleef alleen thuis met mijn ouders. Ik weet nog wel dat ik dat verschrikkelijk vond, want ook al was mijn broer van het pad af (zoals dat genoemd werd), hij was thuis wel mijn enige maatje.

Toen ik op jonge leeftijd de situatie thuis begon te beseffen, leerde ik mijzelf om op de zijlijn te gaan staan, want daar voelde ik mij veilig waardoor ik niet meegetrokken werd in het drama wat er in het gezin afspeelde. En ondanks dat die zijlijn mij veiligheid bood en ik dit gebruikte als een gereedschap voor zelfbescherming, het voelde op die zijlijn zo verdomd eenzaam. Ik wilde zo graag liefde voelen, ik wou zo graag twee armen om mij heen die mij zouden vertellen dat alles goed zou komen. Ik wilde geborgenheid, veiligheid en liefde. Helaas kon ik op die zijlijn die twee armen niet vinden. En toch heb ik toen de kracht gevonden om door te vechten voor wat ik wou bereiken. Het kon niet zo zijn dat ik me daarbij moest neerleggen. Dit kon het niet zijn, er was veel meer op deze wereld. Ik wil liefde voelen, ik wil gelukkig zijn, ik wil mijn eigen plekje.

En om te zeggen dat ik alle wijsheid in huis had… nee absoluut niet. Want ik ben me toen in verschillende situaties gaan storten om mijn droom waar te maken. Ik ben toen weggelopen van huis, heb in een opvanghuis gezeten en ben toen op begeleidend kamer wonen gegaan. Ik ben toen ook softdrugs gaan gebruiken, allemaal om een uitvlucht te hebben van de werkelijkheid en vooral om niet te voelen. Na korte tijd ben ik uiteindelijk weer thuis gaan wonen en kreeg ik van mijn ouders de keuze, of terug naar school, of gaan werken. Ik ben toen met school gestopt en ben gaan werken. Achteraf bedenk je dat dit niet zo’n slimme zet is geweest, maargoed ik vond het toen helemaal geweldig. Mijn eigen geld en daarmee kon ik dan gaan sparen voor mijn eigen plekje.

Nu ik daar op terug kijk vind ik het eigenlijk allemaal erg sneu, het had anders kunnen zijn. Daar in tegen heb ik er wel van geleerd om afstand te nemen, mezelf te beschermen, het was mijn manier om te overleven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.