Onzekerheid

Gisteren sprak ik een vrouw en die uit een relatie komt waarin zij voor haar gevoel alles van zichzelf gegeven heeft. Zij haar liet manipuleren door hem, zichzelf slachtoffer liet zijn van zijn geestelijke mishandeling. Inmiddels is zij al een tijd van hem gescheiden en is ze jaren daarna de man van haar leven tegengekomen. Ze zijn nu getrouwd en ze is zo ontzettend gelukkig in dit huwelijk. Ze had voordat ze haar huidige man leerde kennen niet verwacht ooit liefde te leren kennen zoals zij dat graag wilde. Dat zij samen nu zo gelukkig zijn ziet zij elke dag nog als een zegen op haar leven.

Ze vertelde mij dat zij haar man de ruimte geeft om zijn eigen ding te doen. Dat is wederzijds, want ook hij gunt en geeft haar de ruimte en vrijheid. Maar als zij dan samen met haar vriendinnen een weekendje weg inplant, begint ze in de dagen voor vertrek twijfels te krijgen, wil ze eigenlijk niet meer weg. Uiteindelijk gaat ze toch mee en heeft ze een heel leuk weekend met de meiden. Ze vraagt zich af waar dat vandaan komt, dat je in de dagen voor vertrek nog denkt het weekend te annuleren. Als haar man weggaat, in plaats van dat ze haar eigen ding doet, wacht ze eigenlijk alleen maar op het moment dat hij terug thuis komt. Misschien niet letterlijk, maar in gedachten wel. Terwijl ze mij dit vertelt geeft ze zelf het antwoord al, ze vertelt dat bij haar het onzekere gevoel voortkomt vanuit de angst dat hem wat overkomt, of haar, de angst dat ze dan kwijt raakt wat ze nu heeft.

Wat mij hier aan het denken heeft gezet, is dat ik haar verhaal herken. En waar komt dat dan bij mij vandaan? We gunnen onszelf onze vrijheid en ruimte, maar op een of andere manier kunnen we hier niet echt  van genieten. Wat is er gebeurd in het verleden dat we het ons zo moeilijk maken. Waarom vinden we het moeilijk om die angst los te laten? Het is een trigger naar het verleden, want in zowel haar huidige relatie als in mijn huidige relatie hoeven we geen angst of onrust te hebben. Wat is dat dan?

Terwijl ik dit schrijf komt bij mij het onbehaaglijke gevoel naar boven, de trigger gaat af, ik voel me onrustig, m’n hart gaat wat sneller, ik word warmer, gevoel van angst komt naar boven, onzekerheid komt naar boven. Wat is dit? Het voelt akelig, terwijl het is nu niet het moment of er geen reden is om mij nu zo te voelen. Totaal de plank misgeslagen. Zouden deze “klachten” dan toch bij onzekerheid horen? Terwijl ik nu geen reden tot onzekerheid heb. Ben ik dan nog steeds onzeker over mijzelf? De trigger van mij uit het verleden is inderdaad onzekerheid, niet weten wat ik aan mijn ouders had, geen zekerheid en veiligheid heb gekend in relaties. En vergis je niet wat de invloed is van geestelijke mishandeling op je eigenwaarde.

En waarom is het dan zo lastig dit oude gevoel los te laten? Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk? Ik bedoel, fijn voelt het niet, dus kom op meid, laat het los. Het is een valkuil waar ik nog steeds in val, schepje pakken en dichtscheppen meid, schepje voor schepje.  Ik heb er weer een schepje ingegooid door het hier van me af te schrijven. Het akelige gevoel zakt weer wat af en dadelijk vraag ik mijzelf af waar ik me in hemelsnaam druk over heb gemaakt. Tot het volgende moment…..ik neem mijn schepje voor de zekerheid maar mee, dat voelt wel zo veilig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.