Laat mij met rust

De beelden van mijn middelste dochter schieten door mijn hoofd, ze zit op de bank, keihard aan het huilen en schreeuwen, de angst in haar ogen, heel veel tranen die over haar rood aangelopen gezichtje glijden, het verdriet, haar angst, haar huilen en schreeuwen boort door mijn hart. Het doet mij zo’n pijn van binnen, ik kan haar niet helpen, niet troosten, mijn meisje, ik moet op dat moment vechten voor mijn eigen leven, er voor zorgen dat haar vader die compleet zijn agressie op mij botviert, het bij mij houd en niet naar de kinderen toegaat. Ik voel me schuldig dat ik haar niet kan troosten, dat ik de beelden die zij op dat moment ziet niet kon tegenhouden. Ik voel me schuldig omdat zij dit als onschuldig lief meisje van 6 jaar oud heeft moeten mee maken, dat verdiende ze niet, dat hoort geen enkel kind mee te maken. En ondanks dat ik niet de “mishandelaar” was, iemand mij probeerde te vermoorden, die totaal van de wereld was, totaal geen rekening hield met het feit dat zijn kinderen toekeken…. ik voel me schuldig. En dat beeld van het meest bange, verdrietige meisje laten me niet los, het blijft na 8 jaar nog steeds achtervolgen.

De trigger is weer afgegaan door de verjaardag van mijn middelste dochter en door lezen van een boek waarin ik veel herkenning las over traumaverwerking. En daar zit ik weer in mijn valkuil. Ik kan er zo moe van worden, het is het mijn eigen stem die mij verteld dat ik hier klaar mee ben en dat ik er eens mee moet ophouden. Maar ik kan het niet, ik weet niet hoe. Mijn verstand weet donders goed hoe het in elkaar steekt, maar mijn gevoel, mijn lijf gaat er niet in mee. De gedachten creëren weer chaos in mijn hoofd, halen me onderuit, halen mij uit de situatie waar ik niet uit wil, ze brengen mij naar een donker dal waar ik niet wil zijn. De beelden schieten door mijn hoofd, een korte film, de beelden doen pijn, de beelden maken me bang, verdrietig, ongemakkelijk, schuldig…. de onzekerheid slaat weer toe. En de chaos in mijn hoofd werkt er niet aan mee, die doet er nog een hoopje bovenop. En het stomme is… ik sta het toe…..ik sta het toe. En waarom dan? Ik wil hier niet in zitten, maar  waarom dan? Is het me zo vertrouwd dat ik niet anders meer weet, niet anders meer kan? Dat zal toch niet waar zijn, want ik verafschuw deze situatie. Is het dan toch het accepteren dat het zo is?…pfffff, dat gaat moeilijk als je dit niet wilt.

Ik wil af van die chaos, van dat kut gevoel, laat mij alsjeblieft in het hier en nu blijven, laat mij veel langer genieten van alles wat ik heb, laat me stevig op twee benen staan, laat mij….laat mij…laat mij met rust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.