Kerst

Het is kerst…eerste kerstdag, mijn schoonfamilie komt genieten van een heerlijk kerstontbijt bij mij thuis. Mijn man, mijn stiefdochter, schoonouders, schoonzus, zwager en neefje zijn er allemaal bij. Heerlijk om te zien en mee te maken hoe familie kan zijn. Er zijn voor elkaar, liefde delen, gezelligheid. Het is voor mij een eer om hier deel van uit te maken. Het is voor mij een eye-opener hoe het ook anders kan gezien mijn verleden. Ik geniet volop en toch voel ik een leegte.

Een leegte omdat mijn kinderen er niet zijn, een leegte omdat mij dit als kind altijd onthouden is. Beelden uit het verleden schieten door mijn hoofd, gedachten die daarbij horen beïnvloeden mijn gevoel. En ik voel me waardeloos, leeg, verdrietig, boos…… Kerstontbijt begint en ik probeer het vervelende gevoel los te laten en mee te doen met de rest. Genieten van wat ik wel heb.

Vroeger keek ik wel eens naar een programma’s zoals “Spoorloos”, waarin meestal kinderen gevolgd werden die opzoek gaan naar hun biologische vader of moeder. En als ze de biologische moeder hadden gevonden, meestal ergens in een ver land waar armoede heerste, dan zei de moeder vrijwel altijd “ik heb iedere dag aan je gedacht”. Ik weet nog dat ik die uitspraak zo frappant vond, ik kon me niet voorstellen dat dit werkelijk zo was, want je bent toch bezig met je eigen leven? Hoe kun je nou iedere dag aan je kinderen denken die je vroeger hebt weg gedaan voor adoptie?

En nu,… ik weet dat het werkelijk zo is. Je denkt inderdaad iedere dag aan je kinderen, soms is het een beeld wat voorbij komt, soms is het een gedachte van enkele minuten. Maar dat je er iedere dag aan denkt…ja, het is waar. De gevoelens van het gemis, die worden steeds minder, in de zin dat je deze wegstopt, anders is het niet mogelijk om er mee om te gaan. Als ik mijn binnenste gevoel iedere dag naar boven laat komen, dan kan ik niet overeind blijven staan in het leven en genieten van de mooie dingen die ik wel heb.

Ik word deze kerstdag heen en weer gegooid tussen het gevoel van verdriet en gemis en het gevoel van een liefdevolle schoonfamilie. Mijn gedachten maken overuren, schakelen al een gek om er mee om te kunnen gaan. En het is vermoeiend, het vreet mijn energie weg. Gelukkig geeft mijn man mij weer een dikke knuffel, wat mij weer energie geeft om verder te gaan in het genieten. Mijn neefje dat weer heerlijk aan het donderjagen is geeft mij weer energie. Mijn stiefdochter die dik verwend is met kado’s en zich gedraagt als een “verwende” puber en druk aanwezig is, ook dat geeft mij weer energie. Mijn schoonmoeder die het heerlijk vind om te koken voor het gezin, die zich bezighoud met alle potten en pannen in de keuken, ik kijk ernaar en ik geniet.

Moe maar met een voldaan gevoel sluit ik deze dag weer af.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.