Ken je mij? Wie ken je dan?

vraagtekenKen je mij? Wie ken je dan? Het is de tekst van een liedje dat door mijn hoofd heen schiet en niet zozeer inhoudelijk, maar deze zin komt naar boven op mijn vraag “wie ben ik dan?”.

In mijn proces om het verleden te verwerken komt er een hoop ellende naar boven, het is toch allemaal wat meer dan ik had gedacht. Nou eerlijk gezegd is het niet normaal wat ik allemaal heb meegemaakt, maar ik wist niet beter. En nu ik op verschillende vragen antwoord zoek en mijn verhaal aan het schrijven ben, wordt mij steeds meer duidelijk en helder. Want bijvoorbeeld het “op mijn hoede zijn” omdat je niet weet hoe de ander gaat reageren, komt voor uit de relatie met mijn ex-man, maar ook uit mijn jeugd. De alcoholistische ouders waarvan je nooit wist hoe ze zouden reageren als ze onder invloed waren.

Maar nu zit mijn vijfde sessie EMDR eraan te komen en in deze sessie zal ik de confrontatie aangaan met de angst en het op mijn hoede zijn. Ik zie er niet naar uit, eerlijk gezegd zie ik er enorm tegen op, maar ik weet dat dit me gaat helpen om verder te kunnen. Verder te kunnen in mijn leven, zonder de emoties en gevoelens vanuit het verleden. En het is heftig, de EMDR boel ik, heftig en zeer vermoeiend, het is een confrontatie waar ik niet op zit te wachten. Maar ik heb ook geen zin meer om dit mijn leven te laten beïnvloeden, dat heb ik zo gehad. Het wordt tijd dat ik mijzelf laat zien, mijzelf leer kennen. En daarbij stel ik mijzelf dus de vraag “wie ben je dan?”. Wat wil ik, waar heb ik behoefte aan, wat heb ik nodig? Omdat ik gewend ben mij aan te passen aan anderen, vind ik het lastig om aan te geven wat IK wil, maar wil ik ook wel echt iets? En wat zou dat dan zijn? Of wil ik juist niets? En waar heb ik behoefte aan? Geen idee, nooit over nagedacht, althans, niet zo specifiek. Leren om aan te geven wat je wilt, waar je behoefte aan hebt, zonder dat de ander heftig reageert, je naar beneden haalt.

Ik zie dat ik met deze vragen worstel. Natuurlijk weet ik wel wie ik ben, wat mijn karakter is, wat ik leuk vind, waar ik niet tegen kan. Het is meer dat ik mijzelf verlies als er anderen in het spel komen. Dan merk ik dat ik toch weer op mijn hoede ben, het masker opzet, niet op mijn gemak ben, de angst mij bekruipt. Ik me afvraag wat de bedoeling is achter iemand zijn vraag aan mij. Dat ik vaak spreek of antwoord vanuit de derde persoon om niet geraakt te worden. En hier komt weer dat stuk vertrouwen bij kijken, het leren vertrouwen van anderen. Dat zij niet het slechtste met mij voor hebben.

Terwijl ik dit opschrijf voel ik deze emoties en deze gedachten, de angst voel ik weer in mijn lijf, ik voel de stress omhoog komen, de warmte stijgt naar mijn hoofd, mijn spieren verkrampen, ik word misselijk en voel me naar, mijn maag keert om, ik zal nu ook geen hap naar binnen krijgen. Door de aanspanningen van spieren beginnen mijn handen te trillen en word het moeilijker te typen. Door de angst in mijn lijf heb ik last om helder na te denken. De stress die ik nu ervaar zegt mij te vluchten. Maar ik blijf hier zitten, ik kan niet meer vluchten, het heeft geen zin. Als ik vlucht neem ik deze gevoelens die bij mijn ex-man horen met mij mee. Ik moet er van af, ik moet durven op te staan en zeggen tegen hem dat het afgelopen is. Dat hij mij niet meer kan raken, dat hij mij niet meer kan bespelen, dat ik zijn slachtoffer niet meer ben.

Ik voel me zwak worden, zwak in de zin dat het bloed uit mijn hoofd weg trek, ik word duizelig. Zoals je je wel eens voelt als je te weinig gegeten hebt. Wat een akelig gevoel. En morgen ga ik deze confrontatie met hem aan in de EMDR. Deze herbelevingen dag in, dag uit, het is klaar, morgen ga ik deze beëindigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.