Jong en naïef

Omdat ik thuis niet de liefde kreeg zoals je die als kind mag verwachten, wist ik niet goed met gevoelens om te gaan. Laat staan dat ik wist wat echte liefde was en hoe een relatie in elkaar hoorde te zitten. Toen ik mijn ex-man ontmoette was ik 17 jaar oud en had ik het idee dat dat echte liefde was. En ik deed alles voor hem, zoals ik van huis uit mezelf geleerd had op de zijlijn te staan, omdat het daar veilig was, bleef ik in deze relatie ook op de zijlijn staan. Waarmee ik bedoel dat ik mijzelf compleet wegcijferde om hem gelukkig te maken. Want als hij gelukkig was, dan kon mij niets overkomen, net zoals ik bij mijn ouders gewend was.

Daarnaast was het een mannetje dat erg manipulatief was, op een slinkse wijze werd ik op die manier zijn sloofje. En omdat ik niet beter wist ging ik er in mee. Ook was hij wat agressief, knokpartijtjes tijdens het stappen, wat ik wel vervelend vond, maar aan de andere kan toch enige veiligheid, want mij zou zo niets overkomen. Als ik sjans had van andere mannen werd hij altijd erg jaloers, hij werd verschrikkelijk boos op mij omdat ik het zou uitdagen bij die andere mannen. Jaloers, ja dat was hij en ik kende het niet, zoals hij zei was dit mijn schuld en ik wist niet beter. Ik kon er niets aan doen dat ik een leuk bekkie had, mooie lange benen,blond haar, ik vroeg toch niet of die mannen naar me wilden fluiten, liever niet, want ik kreeg dan weer de wind van voren. Aan de andere kant dacht ik dat dit zijn manier was om mij te laten zien hoe veel hij van mij hield, dat hij mij niet aan een andere man wou kwijt raken.

Ook zijn ouders deden mee aan het manipuleren van mij. Hij had het niet van een vreemde. Wat ik bij mijn ouders miste hoopte ik bij mijn toenmalige schoonouders te vinden. Alles behalve dat, ik werd uitgescholden, als stront behandeld, de meest vreselijke verwensingen kreeg ik naar mijn hoofd. En dat allemaal mentaal. Je snapt dat dit ook effect had op mijn ex-man, die geloofde zijn ouders en ik moest mijzelf verdedigen voor dingen die ik niet had gedaan of gezegd. Voor mijn gevoel moest ik vechten voor mijn relatie, opgeven stond namelijk niet in mijn woordenboek. Had ik maar weggegaan, had ik maar niet zo naïef geweest, had ik maar geweten in welke hel ik zou belanden, had het woord “opgeven” maar in mijn woordenboek gestaan. Ik had toen niet verwacht dat ik dit misschien niet meer kon navertellen, dat ik toen al slachtoffer was en in de armen was gevallen van een vreselijke man die mij zou proberen kapot te maken en mijn leven tot een hel ging maken.

Hoezo naïef? Ik was jong en wist toen niet beter……….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.