Ik dacht dat ik er mee klaar was

Na een woede uitbarsting ruim een jaar geleden wist ik dat ik dat ik aan de bel moest trekken voor hulp. Het kon niet zo zijn dat alles wat ik weer opgebouwd had zo door mijn handen heen zou glippen en weer kwijt zou raken. Alleen lukte het niet, ik kon mijn gereedschappen niet vinden om er achter te komen waar mijn woede vandaan kwam, waar mijn onverklaarbare emoties als boos, verdriet, somberheid vandaan kwamen,  en hoe ik dat onder controle kon krijgen. Uit eindelijk ben ik bij een psychotherapeut terecht gekomen, samen met haar ben ik gaan uitzoeken welke situaties de triggers waren dat de woede, boosheid, verdriet en somberheid naar boven kwam. Opzoek naar de verklaring voor de chaos in mijn hoofd. Behalve vele gesprekken heb ik ook EMDR gekregen voor  mijn PTSS. En ik voelde mij steeds beter in mijn vel zitten en herkende de trigger situaties steeds beter en kon ze daardoor ook steeds sneller onderscheiden en afsluiten. Want we leven nu, het een gevoel van vroeger en heeft geen waarde meer in het nu.

Ik was klaar met therapie, het liep lekker. En nu…. Ik val terug. Waarvan ik dacht dat ik er na therapie klaar mee was, krijg ik nu toch weer op mijn bordje. En dat is een valkuil van mij. Ik denk altijd dat, als in dit geval, mijn therapie klaar is, dat ik gewoon weer verder kan gaan. Eigenlijk gooi ik dan toch weer een muurtje op, ik weet waar mijn gevoelens vandaan komen, als die oude gevoelens komen, hoppa over de muur teruggooien, is alleen maar een last. Wat er nu gebeurt met het schrijven van dit blog, gevoelens  schieten heen en weer in mijn hoofd, in mijn lijf… ik krijg ze even niet onder controle, ik gooi ze over de muur, maar worden met een rotgang teruggegooid.  Ik dacht dat ik er klaar mee was…niet dus. De chaos in mijn hoofd is er weer, slapeloosheid is er weer, negatieve gevoelens zijn er weer.

Zie ik dit als een falen? Ja toch wel. Het liefst doe  ik alles in één grote stap, maar dat werkt dus niet, daar kom ik nu wel weer achter. Kleine stapjes…pfffff dat duurt zo lang. Wat dat betreft is dit weer een leerproces voor mij. Ik ben bezig de situatie te accepteren, dat het oké is hoe ik ben, dat mijn negatieve gevoelens er mogen zijn. En dat vind ik lastig, het kiezen voor mezelf in deze situatie, want er is ook nog een partner die naast me staat, die al die emoties  van mij meekrijgt en mij anders ziet gedragen. En nu komt mijn schuldgevoel weer naar boven. Mezelf op de zijlijn zetten zoals ik vroeger gedaan heb zou nu weer uitkomst bieden, maar nu vertel  ik mezelf dat ik dat niet mag doen. Mijn partner steunt me juist in deze situatie, moedigt me aan om door te gaan… de enige die het mij moeilijk maakt ben ikzelf.

Ik haal mijn doorzettingsvermogen en kracht weer uit de kast, die liggen daar altijd klaar voor mij als ik ze nodig heb. En ik heb ze nu nodig. Ik ga ze inzetten voor mezelf, omdat ik wat wil bereiken met deze blog, bereiken voor mezelf, wellicht anderen kan inspireren of helpen. Maar in eerste instantie voor mij, omdat ik dit begonnen ben als een helingsproces voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.