En weer een angst

En ik heb mijn vijfde sessie gehad… Bizar hoe het werkt, bizar wat je voelt.

Het beeld waar ik mee werkte in deze EMDR was als volgt. Ik kijk naar mijzelf en zat op een stoel en mijn ex-man boog over mij heen en sprak mij toe over wat ik wel en niet mocht doen, wat ik wel en niet mocht zeggen. Zijn intimiderende houding, zijn agressie, zijn minachting naar mij kon ik goed voelen.  In het beeld zie ik dat ik met mijn rug naar mij toedraait zit, de toeschouwer, maar mijn hoofd is gedraaid naar mij. Ik kijk naar mij, de toeschouwer. Ik wil wel weg, maar ik zit vastgenageld aan mijn stoel.

Ik trek met volle macht aan haar arm, ik wil dat ze daar weg gaat, ik wil dat ze hem verlaat, de tiran. Ik voel de pijn van het trekken aan mijn arm. Ik wil dat ze opstaat, ik wil dat ze uit die situatie weggaat. En ik besef me dat ik niet zo hard aan haar arm moet trekken. Ik zal haar de ruimte moeten geven om zelf op te staan en weg te gaan. En daar zit mijn eerste stap in dit proces. Het de tijd geven, kleine stapjes nemen, in plaats van weggerukt worden en denken dat je er dan mee klaar bent. Uiteindelijk is ze tijdens de EMDR sessie in het beeld opgestaan en ik voel me als toeschouwer opgelucht. Gelukkig, ze heeft de moed gevonden. Ik voel mij energieker worden en rustig worden. Wat een heerlijk gevoel is dat.

In de week erna voel ik me ook vol energie, alsof ik de wereld aan kan. De pijn en vermoeidheid is niet te vinden en niet te voelen. Ik besluit dan ook om meer dingen te gaan doen voor mezelf. Ik laat het niet meer afhangen van anderen, ik ga niet meer thuis tussen vier muren zitten. Ik ga mijn eigen plan trekken. Mijn man is nog al eens weg om zijn eigen dingen te doen en ik besluit om dan thuis niet meer op hem te wachten. Ook ik ga dan ook leuke dingen doen, dingen die ik leuk vind.

En dan bekruipt me toch weer een angst, mijn keel word dicht geknepen. Shit… wat voor een herbeleving komt er nu weer om de hoek kijken? Waarom zo’n angst om leuke dingen te gaan doen? Ik ben ze niet gewend, ik ben niet gewend om voor mijzelf te kiezen. Ook in mijn huidige relatie merk ik dat ik vaak om goedkeuring vraag. Mijn man vind het helemaal niet erg dat ik dingen voor mezelf ga doen, die steunt mij er juist in, die moedigt het allemaal aan. Maar waarom dan toch nog zo’n angst? De angst word vergezeld met het akelige gevoel van alleen zijn, het allemaal weer alleen te moeten doen.

Loslaten

Een paar dagen later kom ik terug bij de psycholoog en vertel haar mijn bevindingen, mijn gedachten, over de angst die mijn keel dicht knijpt. En van wat ik dacht dat een gewoon gesprek zou worden, monde uit in wederom een EMDR sessie. En daar had ik geen rekening mee gehouden. Maarja, ik ben een sterke vrouw, dus kom maar op, dit kan ik ook nog wel aan dacht ik. En toch heeft deze zesde sessie een naar gevoel achter gelaten. Heeft het veel meer een negatieve lading dan ik verwacht had. Tijdens de zesde sessie kwam ik er achter dat ik geen moeite had met het op weg gaan, de deur uitlopen, om wat voor mezelf te gaan doen. Maar het was “het thuis komen” na het avontuur, na een dagje weg. De angst greep me in de keel. De drempel overstappen nadat ik een dag voor mezelf had gehad was verschrikkelijk. En wat was die angst dan? Waar kwam dat dan weer vandaan?

Angst dat hij, de man die thuis op mij wacht, boos op mij is. Dat ik een egoïst ben omdat ik alleen maar dingen doe voor mezelf ( dat is mijn ex-man die hier spreekt). Bang dat ik niet meer gewenst ben als ik thuis kom, dat hij al een ander heeft, want ik moet wel weten dat ik niet de enige vrouw ben op de wereld en hij zo een ander kan krijgen (dat is mijn ex-man die hier spreekt). En dan ga ik nadenken over dat soort opmerkingen. Het komt niet eens bij me op dat mijn huidige man dit zou zeggen, of zou denken. Ik hoor hier mijn ex-man praten. En waarom draaide bij hem alles om dat soort onderwerpen? Ik was niet goed genoeg voor hem, hij kon veel beter krijgen. Hij kon iedere vrouw krijgen en ik moest er blij mee zijn dat hij mij wou. Seks kon hij met vele vouwen hebben (volgens hem) dus als ik voor mezelf wat ging doen, dan moest ik er wel rekening mee houden dat als ik niets van me liet horen, dus niet reageerde op zijn smsjes, dat hij dan zo een ander had. Want ik was de egoïst in dit verhaal, ik hield geen rekening met hem. En als ik niet reageerde zoals hij dat wou, dan zou hij de kinderen oppakken en bij me weg gaan, dan was ik alles kwijt wat ik had. Alles kwijt waar ik van hield. Punt, klaar, over.

En hoe kan ik zo stom geweest zijn om daar naar te luisteren? Hoe komt het dat dat soort dreigementen nog steeds invloed hebben op mij?  Hij is er niet meer en toch vind ik het doodeng om weg te gaan en weer terug te komen. Zijn alle mannen zulke klootzakken als hij? Daar ga ik niet van uit. Maar ik heb het nog niet anders mee gemaakt en het houd me tegen om het nu toch weer te proberen. En ik weet het, het zegt alles over mij en in mijn huidige situatie niets over mijn man.

In een relatie na mijn ex-man besloot ik ook de keus voor mezelf te maken. Om toch te doen waar ik zin in had, behoefte aan had, een werkreis naar Azië. Bij terugkomst, na twee en een halve week weggeweest te zijn, lang verhaal kort, bleek hij vreemd gegaan te zijn. Natuurlijk confronteerde ik hem hier mee en natuurlijk lag het aan mijn gedrag, ik was jaloers, er was niets gebeurd, hij wist niet hoe het kwam dat er sexueel getinte sms’jes in zijn telefoon stonden, die stonden er zomaar in. Dat ik het aan zijn gedrag kon merken lag natuurlijk ook aan mij. Ik zocht overal wat achter. Hij zette een punt achter onze relatie en dat de vrouw met wie hij de nachten had doorgebracht, die ook de sms’jes had gestuurd, na mijn vertrek in zijn huis woonde, dat was toeval…

En weer iemand die op je in probeert te praten alsof je achterlijk bent en de twijfel bij mij sloeg weer toe. Zou ik het dan toch weer bij het verkeerde eind hebben? Kom op meid, je bent niet achterlijk, je ziet zijn gedrag, je weet wat je gelezen hebt. En ook deze ervaring draagt er aan toe dat ik het verdomd moeilijk vind om weer thuis te komen na een dag of een paar dagen weg. Want je weet niet wat je kunt verwachten als je thuis komt. Een vent die verschrikkelijk boos is, een vent die je kinderen meeneemt, een vent die vreemd gegaan is, een vent die werkelijk geen moer om jou geeft.

En mijn huidige man, de lieverd, die moedigt mij juist aan om dingen voor mezelf te doen, zoals hij dat ook voor zichzelf doet. Ik geef hem daar zijn ruimte in omdat ik kan begrijpen hoe belangrijk dat voor jezelf kan zijn en aan de andere kant gun of geef ik mijzelf de ruimte niet, terwijl hij er juist geen moeite mee heeft. Het vertrouwen wat door anderen kapot gemaakt is ( ik hou van je en je kunt van mij op aan), probeer ik weer te krijgen in deze relatie. En dan niet het vertrouwen in mijn huidige man, want die vertrouw ik wel. Maar het vertrouwen in mijzelf dat ik elke situatie aan kan, dat ik kan vertrouwen op mijn gevoel en vooral op mijzelf.

Plannen

En in mijn hoofd maak ik al plannen. Ik zie mijzelf al een weekend alleen weggaan. Alleen het beeld van thuis komen wat ik mij probeer voor te stellen van hoe het nu zou zijn, maakt dat ik de stap moeilijk vind om te nemen, omdat ik dat beeld niet helder en zonder nare beelden voor ogen krijg . Terwijl in de situatie nu ik gewoon zonder problemen kan thuiskomen. Ook hier zal ik stapje voor stapje moeten doen, mijn  tijd moeten nemen en niet meteen alles in een keer willen. Mezelf de tijd geven om er mijn rust in te vinden dat alles goed komt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.