De Narcist

De narcist

In de relatie met mijn ex/man moest ik opletten wat ik zei, hoe ik het zei en hoe ik keek. Daarbij moest ik dat goed opletten hoe hij terug reageerde, want ik wist nooit hoe hij zou reageren. Als ik hem bijvoorbeeld aansprak op zijn gedrag dan draaide hij het altijd meteen terug op mij. Aan hem mankeerde niets, hij deed altijd zijn best, deed alles voor mij. Ik was degene die alle aandacht opvroeg, degene die de egoïst was, alles draaide alleen maar om mij. Ik was de koele heks en de niet om anderen gevende vrouw. En hoe hij dat voor elkaar kreeg om iedere keer weer de spiegel die ik hem voorhield meteen naar mij om te draaien. En daarmee ging dan het gehele gesprek over mij. Dat het niet aan hem lag dat hij zich zo rot gedroeg, maar dat kwam door mijn gedrag, het was mijn eigen schuld dat hij mij zo rot behandelde.

En zo gaat dat niet één keer, niet twee keer, maar vijftien jaar lang. En waarom ben ik dan in die relatie gebleven zou je denken? Het gaat zo geraffineerd, in het begin heb je echt niets in de gaten. Dan begin je te twijfelen, van zou het dan toch aan mij liggen? Zie ik het dan zo verkeerd? Hij zegt het beste met mij voor te hebben, dus waarom zou hij liegen? Hij kan ook laten zien dat ie van mij houd, dus waarom zou hij mij willen kwetsen? En dan stink je er dus in, je legt de schuld bij jezelf neer waardoor je op een gegeven moment niet meer in de gaten hebt wie je bent, wat je voelt, want die controle heeft hij overgenomen.

En dat komt er nog bij dat je op een gegeven moment niets meer vraagt. Dat komt doordat je verteld word dat het allemaal aan jou ligt. En zijn reactie, als boos en agressief, maken je op je hoede. Je word bang en afhankelijk gemaakt en je kunt niet meer voor jezelf denken. Dus dat ik in mijn huidige leven nog steeds alle mogelijke scenario´s afloop voordat ik wat zeg, is het resultaat van vijftien jaar onderdrukking. En wat mij inzicht heeft gegeven is dat slachtoffers van narcisten jarenlang bij de psychische hulpverleners aankloppen met de vraag “wat is er mis met mij”, je bent er van overtuigt dat er iets mis is met jou, dat word tenslotte al jaren tegen je verteld en ik geloofde dit ook. Ik was in de veronderstelling dat mijn ex-man het beste met mij voorhad, dus zocht ik geen verklaring van mijn gedrag bij hem.

Totdat ik op de site “Het verdwenen zelf”, las dat mijn gedrag een symptoom is van jarenlange geestelijke mishandeling. Wacht even…. Een symptoom? Dat gaf een compleet andere wending aan mijn zoektocht, de zoektocht naar waarom IK alles verkeerd aanpakte en deed. De zoektocht naar mijn psychische klachten krijgt ook in eens andere wending. Een andere wending in mijn verwerking. Want dit betekende dat ik mijzelf niet de schuld hoefde te geven van mijn rare gedrag en mijn rare denken. Mijn gedrag is het gevolg van het vijftien jaar geleefd te hebben met een narcist. En het gevoel dat erbij kwam kijken hoorde bij hem, niet bij mij.

Er stond ook op de site een makkelijke uitleg over hoe dit gevoel staande bleef. Als jij vanuit je ooghoek ziet dat er een auto op je af komt gereden, dan schrik je, je lichaam maakt door deze schrikreactie adrenaline aan, je hersens gaan niet nadenken of het wel of niet goed is om opzij te springen voor deze auto. Je lijft reageert op deze adrenaline en je springt “zonder na te denken” opzij. De auto sjeest aan je voorbij, je was net op tijd. Je hart bonst nog in je keel, alsof het je lijf uit wil bonken. Maar na een paar minuten reageert je lijf, je adrenaline zakt, je hartslag daalt, je beseft wat er gebeurt is, je hersenen denken weer normaal en je word weer enigszins rustig. Je reactie in een stress situatie is vechten of vluchten, in het geval van deze auto is het beter om te vluchten en je reageert daar dus heel normaal op door weg te springen.

Als een narcist je aanvalt, met woorden, de schuld bij jou neer legt, jij degene bent die alles verkeerd doet, jij dus aangevallen word door hem, dan komt ook de reactie vluchten of vechten. Je lichaam raakt in de stress, je hartslag gaat omhoog, adrenaline stijgt, maar omdat je niet meer voor jezelf kunt nadenken, hij degene is die je rustig moet houden om je niet agressief benaderd wilt worden, kun je niet reageren op deze signalen in je lijf. Omdat je continu op je hoede bent, blijft deze stress in je lichaam aanwezig, deze zakt niet af omdat je je moet voorbereiden op de volgende confrontatie, want je zou bijvoorbeeld een verkeerde blik kunnen geven wat hem weer uitlokt tot een aanval op jou.

En is het dus niet raar, dat de gevolgen van deze jarenlange stress en onderdrukking uiting geeft tot pijnlijke lichamelijk klachten en extreme vermoeidheid. Het op deze manier op je hoede moeten zijn is een uitputting op je lijf. En nu begrijp ik dat ik niet hoef te zoeken naar wat ik allemaal verkeerd doe, ik zal op zoek moeten gaan naar wie ik werkelijk ben. Door deze jarenlange aanpassingen naar zijn gedrag, wat volgens hem allemaal te danken is aan mijn eigen gedrag, ben ik niet meer van mijn eigen intuïtie en gevoel uitgegaan. Want mij is jarenlang voorgehouden dat deze niet klopte. Door het kunnen overleven in een narcistische relatie word je gebroken met je eigenwaarde, je gevoel, je intuïtie en blijft er niets over dan een mak persoon die overal maar volgt en niets meer van zichzelf herkent. Je bent compleet jezelf kwijt.

Al die jaren heeft hij mij willen onderdrukken. In een dagboek, welke ik op de computer vond, die hij schreef nadat ik verteld had te willen scheiden, schreef hij zijn haat naar mij op. In zijn dagboek verteld hij hoe een onmogelijk mens ik was, de meest verschrikkelijke moeder, een vrouw die alleen maar aan zichzelf dacht. Van mijn kinderen zou ik niet houden, die had ik alleen maar als hebbedingetje. Ik had hem en de kinderen jarenlang gebruikt om mijn ego te strelen. Ik zou nooit van hun gehouden hebben. Ik had volgens hem de relatie met zijn ouders kapot willen maken, terwijl zijn moeder een echte moeder was. Ik gooide hem en de kinderen als oud vuil weg. Ook in zijn dagboek schreef hij dat hij het slachtoffer was, hij was zielig voor wat hem al die jaren was overkomen, hij had namelijk altijd voor mij klaar gestaan. Hij had mij nog nooit wat ergs aangedaan.

Tot op de paar laatste bladzijdes van zijn dagboek, daar kwam dan eindelijk zijn woede eruit. Daar beschreef hij hoe erg hij mij werkelijk haatte en hoe hij mij al die vijftien jaar gehaat heeft en dat zijn plan vanaf het begin is geweest om mij “structureel kapot te maken”….. Zie je wel, ik ben niet gek (toch weer dat stukje twijfel bij jezelf), hij is hier de gestoorde ex-man met zijn voorbedachte plan. Zijn plan is vanaf dag één geweest om mij te kwetsen en kapot te maken. Ik heb het hier zwart op wit en niemand, niemand wilde mij toen geloven. Niemand geloofde dat ik angst voor hem had, dat hij in staat was mij wat ernstigs aan te doen. Want hij was zo’n normale man.

Hij is een narcist, een wolf in schaapskleren, die mij uiteindelijk heeft geprobeerd te vermoorden. Hij heeft mij geprobeerd te vermoorden omdat ik bij hem weg ging. Hij had niets meer te verliezen. En toch, hij is mij kwijt en ik ben blij dat ik het na kan vertellen en dat ik hem kwijt ben. Zelf daarna lukte het hem in alle rechtszaken, Bjz etc. om anderen om de tuin te leiden. En ik… ik ben heel veel kwijt geraakt, waaronder mijn kinderen. Maar uiteindelijk voel ik mij als degene die gewonnen heeft, want ik geef niet meer aan hem toe, ik ben bevrijd van zijn gevangenis en ik voel me ondanks alle ellende die het scheiden heeft gebracht eindelijk vrij.

3 thoughts on “De Narcist

  1. Ook ik ben mijn kinderen (en daarmee inmiddels mijn kleinkinderen) verloren door toedoen van de narcist. Wat een vreselijke herkenning dit stuk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.