Chronische pijn en EMDR

Chronische pijn

En daar zit ik weer…lichamelijke klachten zoals pijn en doodvermoeid. Zoals de specialisten het zeggen “chronische pijn syndroom met chronische vermoeidheid”. Tja, en daar kun je dan niets mee, want er is geen medische oorzaak. Ze weten niet hoe het komt en dan word het zoeken naar een juiste behandeling erg lastig. De pijn kan ik mee leven, maar die vermoeidheid breekt me op. Laat me niet meer mee lopen in het dagelijks leven. Ik werk de helft minder en sociale activiteiten stel ik uit, zeg ik af…..of ik doe ze mee met als gevolg dat ik er 3 dagen van moet bijkomen.

Chronische pijn

Een advies is in deze om te kijken of mijn diagnose een psychische oorzaak heeft. Nu ben ik geen psychiater, maar ik kan je ook vertellen dat het in mijn geval zomaar zou kunnen. Gezien mijn verleden en de dingen waar ik dagelijks nog tegen aan loopt. Ja, het zou zomaar kunnen zijn dat mijn lichaam protesteert en mij verteld dat ik er anders mee om moet gaan.
Dus ik ga met mijn doorzettingsvermogen en kracht het gevecht weer aan, want ik wil absoluut van die ernstige vermoeidheid af, ik wil weer meedoen in het dagelijks leven, leuke dingen doen en weer genieten. Dus we pakken deze kans aan om het verleden, het gevoel, de chaos te lijf te gaan.

EMDR

emdr

We starten weer met EMDR en met we bedoel ik de psycholoog en ik. Na twee sessies te hebben gehad over mijn jeugdbeleving, mijn jeugdtrauma merk ik dat er wat rust komt in de gevoelens die het losmaakte. Ik merk dat ik meer rust heb als ik denk aan vroeger, de zware belading is eraf. Dit geeft mij vertrouwen in EMDR, het doet wat ze zeggen, je gevoelens en emoties die het trauma teweeg brengen en je mee blijft dragen als een last, valt van je schouders af.
En daarmee ben ik er nog niet….op naar het volgende trauma.
Het trauma bijna vermoord worden als je kiest voor jezelf, de schuld die ik voel naar mijn kinderen omdat zij deze vechtscheiding hebben moeten meemaken. Het verdriet dat dit veroorzaakte bij mij, het verdriet bij mijn kinderen, hun pijn, hun angst. Het is nu 10 jaar geleden en ik draag het nog dagelijks met mij mee. Mijn lijf kan het niet meer dragen, mijn lijf geeft op. Het hangt aan mijn schouders en ik sjouw het mee, mijn nek doet zo´n zeer en het lukt me nauwelijks om mijn hoofd overeind te houden. Het trekt daardoor ook aan mijn schouders die pijn doen en ga voorover lopen om maar door te kunnen lopen. Mijn knieën protesteren omdat het gewicht te zwaar is om te dragen en doen verschrikkelijk zeer.

Dus gisteren mijn derde sessie EMDR. Voor wie bekend is met EMDR of dit ondergaan heeft, die begrijpt hoe zwaar dit is. Je gaat namelijk je trauma herbeleven, in de zin van dat je je gevoelens die daarbij horen eruit laat komen en deze opnieuw gaat voelen. Gevoelens en emoties die je zover mogelijk hebt weggestopt omdat het te pijnlijk is om ze te voelen. Ik pak dan mijn kracht en doorzettingsvermogen erbij, want ik wil en ik zal beter worden, kom maar op, ook deze uitdaging ga ik aan.
En de sessie vermoeid me nog meer dan ik al ben, ik ben op en laat alles wat het losmaakt er zijn, niet wegstoppen. Thuis gekomen denk ik na over wat het mij geleerd heeft of waar ik nog wat in te leren heb.
Ik ben er achtergekomen door de sessie dat ik mijn woede/boosheid over de zware mishandeling, de vechtscheiding, de pijn bij de kinderen nooit geuit heb. En ik besef me ook dat hier toen geen tijd voor was, ik moest na bijna vermoord te zijn doorgaan omdat ik 3 kinderen had te verzorgen, ik aangifte moest doen en een scheiding moest regelen, later rechtszaken moest regelen, een gevecht aan moest gaan met Raad van Kinderbescherming en Bureau Jeugdzorg en niet te vergeten een gevecht tegen alle beschuldigingen van mijn ex. Ik kreeg geen tijd om mijn verdriet, mijn boosheid, mijn woede te uiten, want er stonden andere gevechten voor mijn deur.

En omdat ik geen tijd heb gehad om mijn woede te uiten heb ik het weggestopt, zover weg gestopt dat ik het nu niet kan vinden. Het zit er wel, want af en toe denk ik dat ik het heerlijk zou vinden als iemand mij uitdaagt zodat ik een trigger krijg wat mij een excuus geeft om iemand even lekker een knal voor zijn hoofd te geven. Alleen zal ik dan al mijn oude woede eruit gooien en sta ik niet voor de gevolgen in. Daarnaast is dan iemand anders de dupe van mijn niet verwerkte woede…dus het uitdagen van triggers en dan een ander slaan is geen optie. Ik zal mijn moeten uitzoeken waar mijn woede zit en deze op een andere manier moeten uiten, beter voor mij en veiliger voor anderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.