Ben ik nog wel een moeder?

Ik vind het erg moeilijk om te voelen wat betreft mijn kinderen. Dat klinkt raar, maar dat komt omdat ik me geen raad weet met al de gevoelens die naar boven komen als ik aan mijn kinderen denk. Gisteren zag ik een reclamespotje van een frisdrank merk en daarin zie ik jonge meiden, zo’n 12 a 13 jaar het liedje “you’ve got the love” zingen. Ik zie dan mijn middelste dochter voor me en denk aan dat ik zoveel van haar mis in mijn leven. Dan zie ik in hetzelfde spotje nog een kindje van ongeveer 1 jaar voorbij komen, het kindje staat in haar bedje, in d’r trappelzakje en je hoort haar huilen. Voor mij gaat dat geluid van huilen door merg en been. Ik voel de pijn door mijn lijf gaan. Ik hoor mijn jongste dochter huilen die net 11 maanden was toen mijn ex-man haar niet meer terug bracht. De puberjongens in het spotje doen me denken aan mijn zoon die inmiddels 15 jaar oud is en door de verhalen van zijn vader niets meer met mij te maken wil hebben. Ik mis alles van hen, ik mis hun te zien opgroeien. De band die er vroeger was is aan het vervagen, ik weet niet meer wat hun bezig houd, wat ze aan het doen zijn, hoe ze zich ontwikkelen, ik ken mijn eigen kinderen niet meer.

Het doet pijn, het voelen, het doet zo’n pijn. En aan de andere kant komen schuldgevoelens, verdriet, boos weer naar boven. Ik kan geen moeder zijn voor mijn kinderen, het word mij onmogelijk gemaakt ( zie http://www.gedachtendelen.nl/index.php/scheiding-en-de-kinderen-1/   en http://www.gedachtendelen.nl/index.php/scheiding-en-de-kinderen-2/ ). En nu vraag ik mij af hoe ik hier nu in sta. Ben ik nog wel een moeder? Voel ik mij nog wel een moeder? Wat kan ik hiermee? Ik hoor wel vaker dat ik er zo makkelijk over praat, dat ik er zo open over ben, dat klopt, het is ook geen geheim. Maar de muur die mijn gevoelens hierin tegenhoud, is torenhoog. De weken voor hun verjaardagen zijn triggers, reclamespotjes zijn triggers, kinderen op straat zijn triggers, kinderen van anderen zijn triggers. Er zijn zoveel triggers, dat als ik mijn gevoel hierin toesta, ik kapot ga, kapot van binnen, onherstelbaar, total loss verklaart.

En dan komt er de angst dat mijn kinderen mij nooit meer willen zien, omdat ik weet dat hun vader leugens over mij verteld. Zal ik ooit de kans krijgen om het ze uit te leggen? Ik blijf tegen mezelf zeggen dat dit zo is, anders weet ik er niet mee om te gaan. Ik heb voor hen boeken gemaakt, misschien ken je het, “mama vertel eens”. Daarin vertel ik mijn dierbaarste herinneringen aan hun en mijn gedachten over hen in op. Met het idee ze dit later te kunnen overhandigen zodat ze ook mijn kant van het verhaal kunnen lezen. Het idee dat mijn kinderen door de verhalen van mijn ex-man denken dat ik niet van ze hou, verscheurt mij. En wat als ik niet meer de kans krijg om het uitteleggen? Mocht ik er niet meer zijn als zij naar mij toekomen, dan hoop ik nog wat te kunnen vertellen aan ze via het boek en dat ze weten dat ik al die tijd aan ze heb gedacht, iedere dag weer, en mijn liefde voor hun er altijd is geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.